Nurkowanie dekompresyjne

Leksykon zaawansowanych nurkowań z akcelerowaną dekompresją - fizjologia, fizyka, sprzęt, techniki, psychologia

Planowanie nurkowania

Nurkowanie, zwłaszcza dekompresyjne, wymaga wcześniejszego zaplanowania, które musi objąć planowany profil nurkowania oraz obliczenie wymaganej dekompresji i gazów potrzebnych na zrealizowanie nurkowania. Muszą też zostać obliczone rezerwy gazów na sytuacje awaryjne.
Planowanie obejmuje następujące obszary:

Konfiguracja sprzętu

Konfiguracja sprzętu (zestawienie, umiejscowienie) do nurkowań dekompresyjnych powinna spełniać następujące warunki:
minimalne ograniczenie możliwości poruszania się pod wodą
możliwość spędzenia długiego czasu pod wodą
możliwość samodzielnego rozwiązania większości możliwych awarii
możliwość udzielenia pomocy partnerowi i dokończenia czasami długiej dekompresji

Wynikają z tego pewne cechy konfiguracji sprzętowej:

Retencja dwutlenku węgla

Retencja dwutlenku węgla, zatrucie dwutlenkiem węgla - wzrost stężenia dwutlenku węgla w organizmie do poziomu powodującego objawy. Dwutlenek węgla powstaje w procesie metabolizmu i jest usuwany z organizmu wraz z wydechem. Niewystarczająca wentylacja będzie powodować stopniowy wzrost stężenia dwutlenku węgla w organizmie. W warunkach podwodnych przyczynami retencji dwutlenku węgla mogą być:

Narkoza azotowa

Narkoza azotowa - zaburzenie, ograniczenie zdolności umysłowych i psychofizycznych na skutek oddziaływania cząsteczek gazów obojętnych, w tym azotu, na połączenia nerwowe - synapsy. Pierwsze objawy narkozy azotowej, zwanej również narkozą gazów obojętnych pojawiają się na pewnej głębokości i nasilają się wraz ze wzrostem głębokości i równocześnie ciśnienia parcjalnego gazów narkotycznych.

Objawy narkozy azotowej w kolejności ich nasilania się (wraz z rosnącą głębokością):

Toksyczność tlenu

Dwie postaci toksyczności tlenowej:

toksyczność mózgowa (zwana również CNS - central nervous system)
toksyczność płucna

Pierwsza postać, toksyczność mózgowa występuje przy krótkich ekspozycjach na wysokie ciśnienia parcjalne tlenu, powyżej 1,6 ATA. Jest to postać ostra, prowadząca do drgawek (konwulsji) i utraty przytomności.

Postać płucna występuje na skutek długiego działania tlenu o średnim ciśnieniu parcjalnym, powyżej 0,5 ATA. Prowadzi do stopniowej i na początku odwracalnej utraty pojemności życiowej płuc i efektywności wymiany gazowej.

Dekompresja

Podczas nurkowania tkanki organizmu nasycają się gazem obojętnym do poziomu wyższego niż normalny dla warunków powierzchniowych. Nasycanie się oznacza rozpuszczanie większej ilości gazu na skutek wyższego ciśnienia otoczenia (prawo Henry'ego). W nurkowaniach nitroksowych tym gazem obojętnym jest azot.

EAD - Equivalent Air Depth

Equivalent Air Depth - równoważna głębokość powietrzna. Głębokość nurkowania powietrznego, na której ciśnienie parcjalne azotu w powietrzu jest równe ciśnieniu parcjalnemu azotu w nitroksie na rozważanej głębokości nurkowania nitroksowego. Stosowana do wyznaczania parametrów dekompresji przy użyciu powietrznych tabel dekompresyjnych - jako głębokość bierze się EAD zamiast rzeczywistej głębokości maksymalnej. Głębokości przystanków dekompresyjnych nie należy przeliczać z wykorzystaniem formuły EAD.

EAD [m] = [(D + 10) * FN2 / 0,79] - 10

D - głębokość w metrach

Prawo Daltona

Dotyczy oddziaływania chemicznego i fizycznego poszczególnych składników mieszaniny gazowej. W swoim dosłownym brzmieniu mówi, że:

Suma ciśnień parcjalnych poszczególnych składników równa jest ciśnieniu całkowitemu mieszaniny.

Ciśnienie parcjalne składnika równe jest iloczynowi ciśnienia mieszaniny i frakcji (zawartości procentowej) składnika.

Pp = P x F

Oddziaływanie składnika na organizm zależy wprost od ciśnienia parcjalnego, a więc rośnie wraz ze zwiększaniem zawartości gazu w mieszaninie oraz wraz z rosnącym ciśnieniem mieszaniny (np. wraz z rosnącą głębokością).

MOD - Maximum Operating Depth

Maximum Operating Depth - maksymalna głębokość operacyjna, wyznaczana tak, by ciśnienie parcjalne tlenu nie przekroczyło maksymalnej wartości, powyżej której może dojść do zatrucia tlenem. Wyznaczana przez przekształcenie wzoru na ciśnienie parcjalne:


P = Pp / F


P - ciśnienie otoczenia

Pp - ciśnienie parcjalne składnika (w tym przypadku tlenu)

F - frakcja, zawartość procentowa składnika (w tym przypadku tlenu)

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer