Metody sporządzania mieszanin nitroksowych

Istnieją cztery główne metody otrzymywania nitroksu:

  • wagowa
  • separacji molekularnej
  • mieszania ciągłego
  • ciśnień parcjalnych

Metoda wagowa polega na mieszaniu czystych gazów na podstawie ich masy. Jest dokładna w otrzymywaniu ilości przemysłowych. Pozwala uniknąć błędów związanych ze zmianą objętości gazów i temperatury. Wymaga drogich wag o dużej dokładności.

Metoda separacji molekularnej polega na filtrowaniu powietrza przez membranę separacyjną. Membrana stanowi barierę trudniej pokonywaną przez cząsteczki azotu niż przez cząsteczki tlenu - powietrze po przejściu przez membranę zawiera mniej azotu i trafia do sprężarki.
Zalety:

  • niskie koszty eksploatacji
  • brak konieczności posiadania zapasu tlenu

Wady:

  • wysoki koszt membrany

Metoda mieszania ciągłego polega na mieszaniu tlenu z powietrzem i otrzymywaniu nitroksu pod ciśnieniem atmosferycznym, który podawany jest na wejście sprężarki. Przy użyciu najpowszechniejszych sprężarek olejowych stężenie tlenu w sprężanym nitroksie nie może przekroczyć 40%.
Zaleta:

  • przy wykonywaniu nitroksów do 40% możliwość korzystania ze zwykłej sprężarki i butli (butla nie musi być czysta tlenowo)

Wada:

  • wysoki koszt mieszalnika

Metoda ciśnień parcjalnych polega na zmieszaniu w docelowej butli tlenu z powietrzem na podstawie ich docelowych ciśnień. Najczęściej do pustej butli przetaczana jest odpowiednia ilość tlenu, a następnie dobijane sprężarką powietrze. Ze względu na przetaczanie czystego tlenu butla i jej zawór muszą być czyste tlenowo; powietrze, którym dobija się butlę też musi być czyste tlenowo, więc musi przejść przez dodatkowy filtr czystości tlenowej.
Zalety:

  • możliwość uzyskania bogatych nitroksów
  • prosty i tani sprzęt

Wada:

  • butla musi być czysta tlenowo nawet dla nitroksów poniżej 40% tlenu

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer